یکی از رویکردهای اصلی در آموزش، نظریه سازنده گرایی است. این نظریه بر این اصل تأکید دارد که دانش‌آموزان به طور فعال و از طریق تجربه‌های شخصی خودشان، اطلاعات و مفاهیم جدید را کسب می‌کنند. پیاژه، ویگوتسکی و بقیه حامی‌های این نظریه، این باور رو دارند که یادگیری فرآیندی جستجوگرانه‌ است و در آن یک شخص به کمک تجربیاتی که به دست می‌آورد، اطلاعات موجود را پردازش می‌کند. ما در این مقاله، اصول و مبانی این نظریه پرطرفدار را برسی می‌کنیم و تأثیری که روی روش‌های تدریس مدرن (مانند یادگیری مشارکتی و یادگیری مبتنی بر پروژه‌ها) دارد را ارزیابی می‌کنیم. همچنین، چالش‌های این نظریه در رشته‌های علوم پایه و محدودیت‌هایی که ممکن است به دنبال داشته باشد را برسی می‌کنیم. در واقع هدف اصلی این مقاله، تحلیل جامعی از کاربردهای نظریه سازنده‌ گرایی در آموزش و برسی تأثیری که در فرآیند یادگیری دارد، است.